Kayseri’nin Soğuk Sabahlarında Başlayan Hikâye
Bugün Elimar sayfasında “Dibine düşer atasözü nedir” üzerine hazırladığımız içeriği sizlerle buluşturuyoruz.
Kayseri’de sabahlar hep sert olur. Rüzgâr yüzüne çarptığında insanın içindeki bütün düşünceler de uyanır gibi olur. Ben 25 yaşındayım ve bu şehirde büyüdüm. Çocukluğumun sokakları, üniversiteye giderken geçtiğim caddeler, gece eve dönerken kulağımda kulaklıkla yürüdüğüm o uzun yollar… Hepsi bende bir şeyler biriktirdi. Ama en çok da kırılmayı öğrendim.
Son zamanlarda kendime sık sık aynı soruyu soruyorum: İnsan ne zaman gerçekten düşer? Ne zaman “artık daha aşağısı yok” dediği noktaya gelir?
İşte tam da bu sorunun cevabını ararken, dilime sürekli bir söz dolanıyor: “Dibine düşer.”
Başta sadece bir atasözü gibi geliyordu. Ama yaşadıkça bunun bir cümleden çok daha fazlası olduğunu anladım. Bir hayat hâli, bir çöküşün adı, bazen de yeniden başlama ihtimalinin en acı hâli…
—
“Dibine düşer” ne demekti gerçekten?
Çocukken büyüklerim bu sözü söylediğinde tam anlamazdım. “Dibine düşer” dediklerinde genelde birinin işlerinin çok kötüye gitmesini anlatırlardı. Borca batmış birini, hayatı tersine dönmüş birini, yanlış kararlar yüzünden her şeyini kaybedeni…
Ama büyüyünce anladım ki mesele sadece dışarıdan görünen bir düşüş değilmiş.
“Dibine düşer”, insanın kendi içinde de çökmesiydi. Umudun azaldığı, sabrın tükendiği, gecelerin uzadığı o karanlık hâl…
Bazen bir insanın en büyük kaybı, elindekiler değil; kendine olan inancıdır.
Ben bunu en çok geçen kış hissettim.
—
Bir Kış Akşamı ve Kırılan Hayaller
O gün Kayseri’de kar ince ince yağıyordu. Her yer sessizdi. Şehir sanki nefesini tutmuş gibiydi. Ben de küçük odamda, defterimin başında oturmuş, gelecekle ilgili planlarımı yazıyordum.
İş bulamamıştım. Üniversiteden mezun olalı uzun zaman olmamıştı ama herkes benden bir şeyler bekliyordu. Ailem, çevrem, hatta bazen kendim bile…
Defterime şunları yazdığımı hatırlıyorum:
“Bir gün her şey düzelecek. Bir kapı açılacak. Bu bekleyişin bir anlamı olacak.”
Ama o kapı açılmadı.
O gece telefonum çaldı. Beklediğim bir haber değildi. Başvurduğum son yerden de olumsuz cevap gelmişti.
Sessiz kaldım. Uzun süre konuşamadım. Sadece pencereye baktım. Kar yağıyordu. İçimde bir şey kırıldı ama sesi dışarıdan duyulmadı.
İşte o an “dibine düşer” sözünün ne demek olduğunu ilk kez hissettim.
Sanki hayat beni yavaş yavaş aşağı çekiyordu. Ne tutunacak bir dal vardı ne de bir çıkış yolu.
—
Hayal Kırıklığının Sessizliği
En kötü şey düşmek değil aslında. En kötü şey, düştüğünü kimsenin fark etmemesi.
O dönem günlerim birbirine benziyordu. Sabah uyanmak istemiyordum. Kahve bile artık aynı tadı vermiyordu. Arkadaşlarım arıyordu ama çoğu zaman açmıyordum.
Kendime bile yabancılaşmıştım.
Bir gün annem mutfağın kapısından bana baktı ve sadece şunu dedi:
“İyi misin oğlum?”
O an boğazım düğümlendi. “İyiyim” demek istedim ama diyemedim. Çünkü iyi değildim. Hiç iyi değildim.
İşte o an anladım ki “dibine düşer” sadece dışarıdan görünen bir durum değil, insanın kendi içine düşmesiymiş.
—
Şehirde Kaybolmak: Kendinden Kaçış
Bir süre sonra dışarı çıkmaya başladım. Ama bu çıkışlar bir çözüm değil, kaçıştı.
Kayseri’nin soğuk sokaklarında yürürken insanlar hızlı hızlı geçiyordu yanımdan. Herkesin bir yönü vardı. Bir yere yetişiyorlardı. Ben ise sadece yürüyordum.
Nereye gittiğimi bilmiyordum.
Bir akşam Hunat civarında uzun uzun dolaştım. Işıklar vardı, kalabalık vardı ama ben yoktum sanki. İçimde büyük bir boşluk büyüyordu.
O boşluk bana sürekli aynı şeyi fısıldıyordu:
“Daha ne kadar düşebilirsin?”
İşte o sorunun cevabı korkutucuydu: İnsan gerçekten “dibine” kadar düşebilirmiş.
Ama garip olan şey şu; o dip sandığın yer bazen sadece bir durak oluyormuş.
—
Karanlığın İçinde Küçük Bir Işık
Daha Fazlası İçin: Kabotaj bölümü nedir ?
Her şeyin en kötü olduğu bir gün, tesadüfen eski bir defterimi buldum. Üniversite yıllarında yazdığım şeyler vardı içinde. Daha umutlu, daha heyecanlı bir ben…
Sayfaları karıştırırken kendime yabancı gibi hissettim.
Ama sonra bir cümle gözüme çarptı:
“En karanlık an, sabahın en yakın olduğu andır.”
O cümle bana saçma gelmedi. İlk kez o gün biraz nefes aldım.
Belki de gerçekten “dibine düşer” dediğimiz şey, insanın yeniden yukarı bakmaya mecbur kaldığı yerdi.
—
Yavaş Yavaş Toparlanmak
Hayat bir anda düzelmedi. Kimse gelip elimi tutmadı. Büyük bir mucize olmadı.
Ama küçük şeyler değişmeye başladı.
Sabahları daha erken kalkmaya başladım. Yürüyüşler yaptım. Annemle daha çok konuşmaya başladım. Birkaç küçük iş denemem oldu.
En önemlisi, yeniden yazmaya başladım.
Defterime şunu yazdım bir gün:
“Düştüğüm yerin adı dipse, oradan kalkmayı da öğrenmem gerekiyor.”
Bu cümleyi yazarken ellerim titremişti. Çünkü ilk kez düşüşümü kabul ediyordum.
—
Dibine düşer: Gerçek anlamı
Zaman geçtikçe bu atasözünü daha iyi anlamaya başladım.
“Dibine düşer” demek; bir şeyin en kötü hâline ulaşması, artık daha aşağısının kalmaması demekti. Ama aynı zamanda şu gerçeği de içinde taşıyordu:
Bir şey dibe ulaştıysa, artık tek yön yukarıdır.
İnsan hayatında da böyleydi bu.
İşler kötüleşebilir, insanlar uzaklaşabilir, hayaller kırılabilir… Ama bir noktadan sonra artık daha fazla düşmezsin. Çünkü zaten en alt noktadasındır.
Ve o an, farkında olmadan yeni bir başlangıcın eşiğine gelirsin.
—
Bugün “Dibine düşer atasözü nedir” üzerine güzel bir yolculuk yaptık. Elimar ile daha fazla içerik için takipte kalın!
Umutla Yeniden Başlamak
Bugün hâlâ her şey mükemmel değil. Ama eskisi gibi karanlık da değil.
Kayseri’nin sabahlarında artık sadece soğuk yok. Bir ihtimal var. Bir hareket var.
Ben hâlâ o defteri yazıyorum. Ama artık daha farklı yazıyorum.
Hayal kırıklıklarımı saklamıyorum. Mutluluğumu da abartmıyorum. Sadece yaşıyorum.
Ve bazen kendime şunu söylüyorum:
“Dibine düştüm. Evet. Ama orada kalmadım.”
—
Son Bir Düşünce
İnsan hayatında bazı sözler vardır, zamanla büyür. “Dibine düşer” de benim için öyle oldu.
Başta basit bir atasözüydü. Şimdi ise yaşanmışlıkların özeti gibi.
Çünkü artık biliyorum: En derin düşüş bile, insanın yeniden kendini bulduğu bir başlangıç olabilir.
Ve bazen en karanlık yer, en güçlü ışığın doğduğu yerdir.